DÜŞ(G)ÜNCE

  DEFOLU ANILAR DAVASI HAYAT: 2.0 Ellerini arkasında bağladı ve altı katlı apartmanın dördüncü katından aşağı baktı. Sokaktaki zaman, sanki herkesin bir ritmi, bir amacı varmış gibi akıyordu. Kaldırımda yürüyen çiftler omuz omuza ilerliyor, aralarındaki sessiz uyum yüzlerine hafif bir aydınlık düşürüyordu. Bir adam, kucağındaki paketi sanki küçük bir zafer taşır gibi dikkatle tutuyor; birkaç adım ötede bir kadın, çocuğunun elini kaybolmasın diye değil, kıyamet kopsa annesinin, evladının elini bırakmayacağının biliyor olmanın güveniyle tutuyordu. Tek başına yürüyenler bile sanki kendi hikâyelerinde bir yere aitmiş gibi görünüyordu. Mazlum Mahsun ise, tüm bu sahnelere bakarken hem içten bir özlem hem de sessiz bir eksiklik hissediyordu; bir yere ait olmanın, paylaşmanın ve gerçek bir mutluluğu hissetmenin ne demek olduğunu yıllardır unutmuş gibiydi. Bulunduğu yükseklikten bakınca herkes tamamlanmış gibiydi. Sanki herkes bir hedefe ulaşmış, bir eşiği geçmiş, bir “başardım” nokta...