DÜŞ(G)ÜNCE

  René Descartes bir zamanlar “Düşünüyorum, öyleyse varım” diyordu. Bugünse çağın görünmeyen sloganı değişti. “Paylaşıyorum, öyleyse varım.” Çünkü artık insanlar hayatı yaşamaktan çok, yaşadıklarını göstermeye çalışıyor.  Bir kahve içmeden önce fotoğrafı çekiliyor, güzel bir manzaraya bakarken daha hikâyesi hazırlanıyor, hastane odasında serum kola takılır takılmaz 'hastanelik oldum' paylaşımı yapılıyor. İnsanlar herhangi bir anı yaşamak yerine, o anın başkaları tarafından görülmesini daha önemli görüyor. Eskiden an'lar insanların kendilerine aitti. En fazla bir sohbette ya da dost meclisinde konuşulurdu. Tabi öyle her şey de ayan beyan konuşulmazdı. Sansürlenirdi.  Sessiz yaşanan bir acı, anlatılmayan bir kırgınlık, sadece aile içinde kalan bir mutluluk…  Şimdi ise en özel anlar bile birkaç saniye içinde sosyal medyaya düşüyor. Cenazede fotoğraf çekenler, mezarlıkta story atanlar, ağlarken video paylaşanlar, kavgasını da aşkını da herkesin önünde yaşayanlar… Sanki ...